Blog

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w dniu 19 października 2023 wydał wyrok, który może mieć znaczący wpływ na sposób wynagradzania pracowników niepełnoetatowych za pracę ponadwymiarową.

Nowelizacja zapisów

Wyrok ten może wymusić nowelizację zapisów aktualnych umów o pracę. Powoduje również wystąpienie ryzyka dopłaty dodatku za nadgodziny za ostatnie trzy lata pracownikom niepełnoetatowym (jeśli nie mieli w umowach zawartych odpowiednich klauzul, które określają zasady, w jakich sytuacjach można wypłacać „niepełnoetatowcom” dodatek za godziny nadliczbowe).

Dotychczas „niepełnoetatowcy”, którzy wykazywali nadgodziny nieprzekraczające pełnego wymiar etatu, mieli wypłacane jedynie wynagrodzenie za nadgodziny, dodatek zaś był pomijany zgodnie z przepisami wynikającymi z Kodeksu pracy (w praktyce wyglądało to tak, że pracownik zatrudniony na ¾ wymiaru etatu wszystkie nadgodziny do pełnego etatu miał wypłacane jako dopełnienie do etatu płatne jako 100% – dopiero zaś gdy liczba nadgodzin przekroczyła pełny wymiar etatu, był wypłacany dodatek za pracę ponadwymiarową). Natomiast TSUE orzekł, że w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na część etatu nie wolno stosować przepisów mniej korzystnych niż przewidziane dla pracowników pełnoetatowych. I jeśli przepisy krajowe prowadzą do mniej korzystnego traktowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, jest to niezgodne z prawem Unii Europejskiej. Co za tym idzie, w świetle wyroku TSUE wydaje się, że przepis 151 § 5 Kodeksu pracy jest niezgodny z prawem Unii Europejskiej. „Niepełnoetatowcy” powinni otrzymywać zarówno wynagrodzenie, jak i dodatek za każdą przepracowaną godzinę ponad ustalony w umowie wymiar pracy.

Kiedy podczas briefingu prasowego minister finansów zapowiedział, że obowiązek korzystania z KSeF nie wejdzie w życie zgodnie z zapowiadaną datą 1 lipca 2024 roku, wielu odetchnęło z ulgą, bowiem obowiązkowy KSeF i wymuszone przez niego zmiany byłyby niewątpliwie trudne do przeprowadzenia w większości przedsiębiorstw.

Wdrożenie KSeF

Ministerstwo Finansów twierdzi, że w 2024 roku obowiązkowego KSeF na pewno nie będzie, zatem warto nadchodzące miesiące wykorzystać na przygotowanie się do dokładnego zapoznania się z tym, czym KSeF jest i jak zmieni dotychczasowe funkcjonowanie przedsiębiorstw.

Jakie uproszczenia obowiązujących dotąd zasad wprowadziła ustawa wdrażająca KSeF (czyli Ustawa z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598)?

• Podatnik nie ma już obowiązku wystawienia faktury zaliczkowej, jeżeli całość lub część zapłaty otrzymał w tym samym miesiącu, w którym dokonano dostawy usług. Innymi słowy: w przypadku gdy zaliczka zostanie otrzymana w tym samym miesiącu co dostawa towarów/usług, to wystarczy tylko jedna faktura końcowa i nie trzeba wystawiać już dwóch faktur – zaliczkowej i końcowej,
• Faktura wystawiona przez podatnika po wydaniu towaru lub wykonaniu usługi powinna zawierać: datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi, a także datę otrzymania zapłaty, jeżeli taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury.

Koniecznie jednak należy zwrócić uwagę, że i od tej reguły są wyjątki i przepisy nie będą miały zastosowania w sytuacjach, dla których terminy wystawienia faktury określono w przepisach (tj. w art. 106i ust. 3–8 ustawy o VAT) w sposób odbiegający od zasad ogólnych – w tym przypadku dotyczy to m.in. takich usług jak budowlane czy budowlano-montażowe.

Od jakiegoś czasu całą Europę ogarnia szalejąca inflacja, która w jednych krajach zaczęła spadać, w innych dalej rośnie, nie zmienia to jednak podstawowego faktu – ceny rosną wszędzie. Dotyka to nie tylko nas, jako konsumentów, ale i firmy, w których pracujemy. Dlatego niezwykle ważne jest obecnie efektywne zarządzanie swoimi finansami.

Jakie kroki należy podjąć podczas kontroli naszych należności?

Należy bezwzględnie:

• aktywnie i na bieżąco monitorować portfolio klientów,
• w czasie rzeczywistym śledzić konta swoich klientów dzięki pracy na ich systemach ERP,
• dysponować wysokiej jakości technologią i narzędziami pomagającymi w zapewnieniu najwyższej jakości usług,
• inwestować w zespół doświadczonych pracowników.

Mając wieloletnie doświadczenie w tym segmencie usług oraz ze względu na swoją lokalizację w sercu Europy, EFF może śmiało konkurować z podobnymi firmami z zagranicy, bowiem koszty związane z naszymi usługami są niższe niż w przypadku firm z Wielkiej Brytanii czy innych państw Europy Zachodniej. Nasi eksperci z działu należności działają z zachowaniem klauzul poufności, dzięki czemu są „niewidocznym przedłużeniem” firm naszych klientów. Warto postawić na realnie działające narzędzia walki z inflacją.

W dzisiejszym szybko zmieniającym się świecie inwestorzy szukają nie tylko zysków finansowych, ale i sposobów na wywarcie pozytywnego wpływu na środowisko i społeczeństwo. Kluczową rolę w ocenie wyników spółki w zakresie zrównoważonego rozwoju są wskaźniki środowiskowe, społeczne i zarządcze (ESG – ang. Environmental, Social, and Governance). W tym wpisie zgłębimy temat wskaźników ESG i zrozumiemy, dlaczego mają one znaczenie zarówno dla spółek, jak i inwestorów.

Czym jest ESG?

ESG to skrót od Environmental (środowiskowy), Social (społeczny) i Governance (zarządczy). Te trzy czynniki są podstawą do oceny działalności firmy na rzecz zrównoważonego rozwoju i wpływu społecznego.

• Środowiskowy: Ten wymiar koncentruje się na wpływie firmy na środowisko. Uwzględnia takie czynniki, jak emisja dwutlenku węgla, gospodarka odpadami, zużycie wody i wysiłki na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym.
• Społeczny: Społeczny aspekt ESG ocenia firmę jako pracodawcę i bada zaangażowanie jej pracowników, różnorodność i inkluzywność personelu, oraz warunki zatrudnienia.
• Zarządczy: Zarządzanie dotyczy wewnętrznej struktury spółki, jej jawności oraz etyki zarządzania. Obejmuje takie obszary, jak wynagrodzenia kadry kierowniczej, różnorodność pośród członków zarządu oraz przestrzeganie norm prawnych i etycznych.

Dlaczego ocena ESG ma znaczenie?

Wskaźniki ESG służą standaryzacji sposobu pomiaru wyników spółki w trzech wspomnianych wcześniej kategoriach. Różne agencje ratingowe oceniają spółki na podstawie szeregu kryteriów, uzyskując wymierny wynik, który inwestorzy mogą wykorzystać do porównania wysiłków spółek w kierunku zrównoważonego rozwoju.

• Ograniczanie ryzyka: Spółki z dobrymi praktykami ESG są często lepiej przygotowane do zarządzania ryzykiem. Na przykład spółka, która aktywnie zajmuje się kwestiami środowiskowymi, jest mniej narażona na problemy prawne lub reputacyjne związane z zanieczyszczeniem.
• Wiarygodność inwestycyjna: Oceny ESG stają się kluczowym czynnikiem przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych. Inwestorzy coraz częściej wybierają spółki, które wykazują zaangażowanie w zrównoważony rozwój i odpowiedzialne praktyki.
• Rentowność: Uwzględnienie czynników ESG przyczynia się do długoterminowego sukcesu spółki. Spółki, które priorytetowo traktują odpowiedzialność środowiskową i etyczne zarządzanie, są lepiej przygotowane do dostosowywania się do zmieniających się przepisów i preferencji konsumentów.
• Pozyskiwanie talentów: Spółki z wysokimi ocenami ESG zwykle przyciągają oraz zatrzymują u siebie największe talenty. Kandydaci na rynku pracy poszukują organizacji, które działają zgodnie z ich wartościami i mają pozytywny wpływ na społeczeństwo.

Wyzwania i potencjał

Chociaż system oceny ESG zyskuje popularność, wiążą się z nim pewne wyzwania. Standaryzacja wskaźników ESG w różnych branżach i regionach jest złożonym procesem. Co więcej, tylko systematyczność, jawność i sumienność w raportowaniu mogą zagwarantować wiarygodną ocenę.

W parze z tymi wyzwaniami idą jednak nowe możliwości. Wysiłek, jaki firmy wkładają w poprawę swojej oceny ESG jednocześnie napędza innowacje, wspiera pozytywne relacje z interesariuszami, a przede wszystkim, przyczynia się do zrównoważenia światowej gospodarki.

Wskaźniki ESG wpływają na krajobraz inwestycyjny poprzez postawienie strategii zrównoważonego rozwoju na pierwszym planie. Inwestorzy zdają sobie sprawę, że zyski finansowe muszą iść w parze z odpowiedzialnymi praktykami biznesowymi. Wskutek włączenia oceny ESG w procesy decyzji inwestycyjnych, firmy, dla których priorytetem jest odpowiedzialność środowiskowa i społeczna, mogą nie tylko zostać liderami na rynku, ale i współautorami lepszej, zrównoważonej przyszłości.

Zastanawiasz się, czy podlegasz pod przepisy hiszpańskiej Rozszerzonej Odpowiedzialności Producenta (ROP)? EFF niedawno otworzyło siedzibę w Barcelonie, gdzie specjaliści ds. ROP oferują indywidualne konsultacje i wspierają klientów w procesach dostosowania się do obowiązujących regulacji.

Przepisy dotyczące Rozszerzonej Odpowiedzialności Producenta

Kolejne europejskie państwa, włącznie z Hiszpanią, rozwijają swoją politykę środowiskową, aby rozszerzyć zakres odpowiedzialności producentów za cały cykl życia ich wyrobów. Sprzęty elektryczne i elektroniczne (EEE – ang. Electrical and Electronic Equipment) są jedną z kategorii produktów, które podlegają szczególnej kontroli.

Wraz z procesem cyfryzacji ilość produkowanego EEE systematycznie wzrasta, a rozwój sztucznej inteligencji, którego jesteśmy świadkami w ostatnich latach, znacznie przyspieszył wzrost produkcji. Tym samym rośnie skala odpadów elektrycznych i elektronicznych (WEE – ang. Waste of Electrical and Electronic Equipment) wprowadzanych do środowiska w procesach produkcyjnych. Wartość ta gwałtownie rośnie z roku na rok, a według szacunków w 2050 roku może się nawet podwoić.

To właśnie dlatego założenia ROP mają ogromne znaczenie w sektorze elektrycznym i elektronicznym. Obowiązują one zarówno osoby fizyczne jak i prawne, celem zminimalizowania negatywnego wpływu ich działalności produkcyjnej na środowisko.

W przypadku spółek mających siedzibę w Hiszpanii za producentów EEE uważa się osoby, których działalność obejmuje:

• Projektowanie lub produkcję EEE i wprowadzanie ich na rynek hiszpański pod własną marką
• Odsprzedaż pod własną marką towarów EEE wytworzonych i oznakowanych znakiem towarowym osób trzecich
• Wprowadzanie na rynek hiszpański produktów EEE z pozostałych krajów członkowskich Unii Europejskiej oraz spoza niej

Ponadto podmioty zarejestrowane w innym kraju lub państwie członkowskim, prowadzące sprzedaż na odległość na rzecz użytkowników prywatnych i profesjonalnych w Hiszpanii, są uważane za producentów EEE na mocy dekretu królewskiego 110/2015 w sprawie WEEE.

Producent EEE, który produkuje swoje wyroby w Hiszpanii, ale eksportuje wszystkie swoje zapasy, nie sprzedając żadnego urządzenia na rynku hiszpańskim, nie jest producentem EEE w świetle hiszpańskiej ROP, lecz podlega regulacjom Rozszerzonej Odpowiedzialności Producenta w każdym kraju, w którym prowadzi sprzedaż.

Warto jednak zauważyć, że osoby wprowadzające na teren Hiszpanii sprzęt elektryczny i elektroniczny nabyty na terenie innego państwa (zarówno z wewnątrz jak i spoza UE) na własny, prywatny użytek bądź w celu przekazania go drugiej osobie, również nie uchodzi za producenta EEE.

Ważne jest, aby określić, kto jest producentem dóbr w rozumieniu ROP. W założeniach tej polityki “producentem” jest nie tylko bezpośredni wytwórca, ale także inne podmioty w łańcuchu wartości, tacy jak, między innymi, dystrybutorzy czy importerzy.

Podmioty uważane za producentów w świetle hiszpańskiej ROP:

• Wytwórcy w Hiszpanii, chyba że produkcja jest wykonywana dla stron trzecich przy użyciu marki innej firmy, w którym to przypadku to strona, której marka sygnuje wyrób, byłaby uważana za producenta.
• Sprzedawcy produktów pod marką własną lub marką dystrybutora, którzy produkują urządzenia na terenie Hiszpanii lub poza jej granicami, jeśli następnie importują je na rynek hiszpański.
• Importerzy sprowadzający produkty z innych państw członkowskich lub trzecich w celu sprzedaży w Hiszpanii.
• Dystrybutorzy, którzy importują którekolwiek ze sprzedawanych sprzętów elektrycznych i elektronicznych, o ile nie zostały one nabyte od podmiotów już posiadających status producenta.
• Sprzedawcy na odległość, którzy mają siedzibę poza Hiszpanią i sprzedają EEE bezpośrednio użytkownikom prywatnym i profesjonalnym na terenie Hiszpanii za pomocą środków komunikacji na odległość. Uwaga: Sprzedawcy z siedzibą w Hiszpanii mogą jednocześnie należeć do innych kategorii na tej liście, co nadaje im status producenta (np. jeśli importują EEE do sprzedaży przez Internet, są również importerami).

Agenda 2030 na rzecz zrównoważonego rozwoju stanowi globalną inicjatywę przyjętą przez państwa członkowskie Organizacji Narodów Zjednoczonych w 2015 roku. Jest to ambitny plan działania mający na celu zintegrowanie trzech wymiarów: ekonomicznego, społecznego oraz środowiskowego, w celu zapewnienia dobrobytu dla wszystkich ludzi i ochrony naszej planety.

Cele zrównoważonego rozwoju dla Polski

Program bazuje na 17 Celach Zrównoważonego Rozwoju (Sustainable Development Goals, SDGs), które określają szeroki zakres wyzwań, przed którymi stoi współczesny świat, od zwalczania ubóstwa i głodu przez zapewnienie wysokiej jakości edukacji, równości płci, czystej wody i energii aż po walkę ze zmianami klimatycznymi, ochronę życia na lądzie i pod wodą, promowanie pokoju i sprawiedliwości oraz wzmacnianie partnerstw na rzecz realizacji celów.

W kontekście organizacyjnym realizacja Agendy 2030 wymaga zaangażowania nie tylko rządów i organizacji międzynarodowych, ale również sektora prywatnego, społeczeństwa obywatelskiego oraz instytucji edukacyjnych i naukowych. Organizacje wszystkich typów są zachęcane do integracji Celów Zrównoważonego Rozwoju w swoich strategiach, modelach biznesowych oraz działaniach operacyjnych.

Kluczowe aspekty Agendy 2030 w kontekście organizacyjnym:

• integracja celów zrównoważonego rozwoju – organizacje powinny analizować, w jaki sposób ich działalność wpływa na realizację poszczególnych SDGs i identyfikować obszary, w których mogą wnosić największy wkład. Obejmuje to zarówno minimalizację negatywnego wpływu, jak i maksymalizację pozytywnych efektów ich operacji,
• innowacje i zrównoważony rozwój – wprowadzanie innowacyjnych rozwiązań w produktach, usługach, procesach biznesowych i modelach biznesowych, które przyczyniają się do zrównoważonego rozwoju,
• partnerstwa – realizacja celów wymaga budowania silnych partnerstw międzysektorowych. Organizacje powinny dążyć do współpracy z rządami, organizacjami pozarządowymi, instytucjami akademickimi oraz innymi przedsiębiorstwami w celu wymiany wiedzy, doświadczeń oraz zasobów,
• transparentność i sprawozdawczość – organizacje są zachęcane do przyjmowania praktyk transparentności w swoich działaniach i raportowania postępów w realizacji celów zrównoważonego rozwoju. Sprawozdawczość ta nie tylko pomaga w monitorowaniu postępów, ale również buduje zaufanie interesariuszy,
• zaangażowanie interesariuszy – kluczowe jest aktywizowanie pracowników, klientów, dostawców i społeczności lokalnych w dialog na temat zrównoważonego rozwoju i wspólnych działań na rzecz realizacji celów.

Liderzy rynkowi oraz inwestorzy są coraz bardziej świadomi, że skupienie wyłącznie na generowaniu zysków w krótkim okresie nie jest już wystarczające. Obawy przed negatywnymi skutkami katastrof naturalnych, niezadowoleniem społecznym oraz nierównościami gospodarczymi nie mogą przesłaniać perspektyw na trwały rozwój i stabilność. Równocześnie, obserwuje się rosnącą świadomość społeczną, z której płyną apele o to, aby przedsiębiorstwa przyjęły na siebie część odpowiedzialności za pogarszający się stan środowiska naturalnego i społeczności.

17 Celów Zrównoważonego Rozwoju

Agenda 2030 opiera się na siedemnastu celach przyjętych przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 2015 roku. Każdy z nich ma przypisane szczegółowe zadania i wskaźniki, a razem tworzą ramy raportowania, do których odwołują się dziś regulacje unijne dotyczące zrównoważonego rozwoju.

Cele nie są rozłączne i w praktyce wzajemnie się wzmacniają. Ograniczenie zużycia energii obniża emisje, a inwestycja w kwalifikacje pracowników przekłada się jednocześnie na cel czwarty i ósmy.

Które cele dotyczą firm najbardziej

Żadna organizacja nie realizuje wszystkich siedemnastu celów równocześnie i nie taka jest intencja Agendy. W praktyce sprawozdawczej firmy wybierają te, na które mają realny wpływ.

Dla przedsiębiorstw produkcyjnych i handlowych najczęściej istotne są:

• cel 12 dotyczący odpowiedzialnej produkcji, powiązany z obowiązkami w zakresie opakowań i odpadów,
• cel 13 dotyczący klimatu, na którym opiera się raportowanie emisji,
• cel 8 dotyczący warunków pracy, weryfikowany w audytach łańcucha dostaw,
• cel 7 dotyczący energii, mierzony udziałem źródeł odnawialnych.

Cele zrównoważonego rozwoju w Polsce

Polska raportuje realizację Agendy 2030 przez Główny Urząd Statystyczny, który prowadzi krajowy zestaw wskaźników monitorujących postępy. Priorytety krajowe koncentrują się na jakości powietrza, transformacji energetycznej, gospodarce obiegu zamkniętego i ograniczaniu nierówności regionalnych.

Dla firm działających w Polsce cele Agendy przestały być deklaracją wizerunkową i stały się elementem obowiązków sprawozdawczych. Dyrektywa CSRD i standardy ESRS wymagają raportowania wskaźników, które w znacznej części pokrywają się z zakresem SDGs. Podobnie działa taksonomia UE, klasyfikująca działalność gospodarczą według wkładu w cele środowiskowe.

Najczęstsze pytania

Ile jest celów zrównoważonego rozwoju?

Siedemnaście. Przyjęto je w 2015 roku wraz z Agendą 2030 i uzupełniono zestawem 169 zadań szczegółowych.

Kiedy przyjęto Agendę 2030?

W 2015 roku, na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, z horyzontem realizacji wyznaczonym na rok 2030.

Czy realizacja celów jest obowiązkowa dla firm?

Same cele są zobowiązaniem państw, nie przedsiębiorstw. Obowiązki dla firm wynikają z regulacji, które się na nich opierają, przede wszystkim z dyrektywy CSRD, standardów ESRS i taksonomii UE.

Czym różni się Agenda 2030 od ESG?

Agenda 2030 wyznacza cele globalne dla państw. ESG to sposób oceny organizacji w trzech obszarach: środowiskowym, społecznym i zarządczym. Wskaźniki ESG często służą do pokazania wkładu firmy w realizację SDGs.

Postęp społeczno-gospodarczy, charakteryzujący się harmonijną integracją inicjatyw politycznych, ekonomicznych oraz społecznych, z uwzględnieniem ochrony środowiska naturalnego i zapewnieniem zaspokojenia podstawowych potrzeb różnych wspólnot lub obywateli, nie tylko obecnych, ale również przyszłych generacji – oto definicja idei zrównoważonego rozwoju. Polska zobowiązała się do implementacji zasad tej koncepcji, uczestnicząc w Konferencji Narodów Zjednoczonych „Środowisko i Rozwój” oraz podpisując trzy dokumenty o charakterze deklaratywnym: Deklarację z Rio na temat środowiska i rozwoju, Program Działań Agenda 21, Deklarację zasad zrównoważonego zarządzania lasami oraz dwie umowy globalne: Konwencję w sprawie zmian klimatu i Konwencję o różnorodności biologicznej.

Wskaźniki zrównoważonego rozwoju – czym są?

Pełnią funkcję narzędzia informacyjnego i diagnostycznego, które wspiera kierowanie działaniami w obszarach społecznych, ekonomicznych i środowiskowych na różnych szczeblach administracyjnych, od lokalnego po krajowy. Tworzenie zbiorów wskaźników służących do oceny zrównoważonego rozwoju ma na celu skuteczne monitorowanie wykonania zapisów zawartych w różnorodnych dokumentach strategicznych, takich jak plany, programy czy polityki, przygotowywanych odpowiednio w skali lokalnej, regionalnej, krajowej, a także dla całej Unii Europejskiej.

Rodzaje wskaźników zrównoważonego rozwoju

Mierniki te można podzielić na kilka kategorii, zgodnie z czterema głównymi wymiarami idei zrównoważonego rozwoju:

• społeczne – koncentrują się na poprawie jakości życia obywateli, zapewnieniu równości społecznej i promowaniu spójności. Obejmują między innymi wskaźniki dotyczące zdrowia publicznego, edukacji, zmian demograficznych, bezpieczeństwa publicznego oraz integracji społecznej,
• gospodarcze – skupiają się na promowaniu zrównoważonego wzrostu gospodarczego, który sprzyja dobrobytowi społecznemu, jednocześnie minimalizując negatywne skutki dla środowiska naturalnego i zapewniając sprawiedliwy podział korzyści. Wskaźniki w tej kategorii dotyczą m.in. produktu krajowego brutto (PKB) na mieszkańca, poziomu zadłużenia publicznego, wskaźników dotyczących rynku pracy, innowacyjności oraz transportu,,
• środowiskowe – dotyczą ochrony zasobów naturalnych i promowania praktyk zrównoważonego zarządzania nimi. Wskaźniki w tej kategorii obejmują między innymi emisję gazów cieplarnianych, zasoby słodkiej wody, użytkowanie gruntów, gospodarkę odpadami czy ochronę różnorodności biologicznej,
• instytucjonalno-polityczne – w ich skład wchodzą: globalne partnerstwo, polityka spójności i efektywności, otwartość i uczestnictwo oraz aktywność obywatelska.

Podstawowym celem Strategii Zrównoważonego Rozwoju Polski jest dążenie do osiągnięcia wzrostu wydajności w zakresie wykorzystania surowców, paliw i naturalnych zasobów, zapewnienie bezpieczeństwa terytorialnego i ochrony środowiska, zachowanie niezależności państwowej, gwarancja ochrony zdrowotnej i wsparcia społecznego dla wszystkich obywateli oraz szanowanie obowiązującego systemu prawnego.

Rada Europejska i Parlament Europejski osiągnęły w lutym 2024 kompromis w kwestii dyrektywy sprawozdawczości przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju (CSRD), opóźniając o kilka lat niektóre sektorowe standardy i sprawozdawczość części firm z krajów trzecich.

Wprowadzenie standardów ESRS

Standardy przekrojowe, niezależnie od sektora, zostały przyjęte w lipcu 2023 r., a standardy sektorowe i standardy państw trzecich miały zostać przyjęte niecały rok później, w czerwcu 2024 r. Jednak od października ubiegłego roku ustawodawcy debatują nad opóźnieniem tych wymogów o kilka lat.

Dzięki najnowszemu kompromisowi nowe standardy mają zostać wprowadzone do 30 czerwca 2026 r., chociaż posłowie do PE zażądali ich publikacji, gdy tylko będą gotowe, najlepiej na długo przed upływem tego terminu. Ma to dać więcej czasu na opracowanie tych konkretnych standardów i skupienie się na stosowaniu uniwersalnych wymogów bez nadmiernego obciążania firm obowiązkami.

Jednym ze sposobów osiągnięcia tego celu [zwiększenia konkurencyjności Europy] jest zmniejszenie obciążeń administracyjnych dla przedsiębiorstw. Dzisiejsze porozumienie ogranicza wymogi sprawozdawcze do minimum i daje firmom czas na wdrożenie Europejskich Standardów Sprawozdawczości w zakresie Zrównoważonego Rozwoju i przygotowanie się do sektorowych ESSZR.

Vincent Van Peteghem, belgijski wicepremier i minister finansów

Pomimo tego opóźnienia, spółki z państw trzecich działające w UE będą nadal zobowiązane do składania sprawozdań za rok 2028 r., zgodnie z pierwotną dyrektywą CSRD. Inne firmy, w tym duże spółki notowane i nienotowane na giełdzie w UE, będą raportować wcześniej, począwszy od stycznia 2025 r. w odniesieniu do danych za 2024 r.

Decyzja ta musi teraz zostać oficjalnie przyjęta przez obie instytucje.

Źródła:

– Rada UE, komunikat prasowy, 7 lutego 24 r.
– Mark Segal, ESG Today, 24 stycznia 24 r.

Przedsiębiorcy reprezentujący branżę budowlaną świadczą usługi nie tylko na terenie Polski. Coraz częściej rozszerzają zakres swojej działalności także na inne kraje Unii Europejskiej. W czołówce państw, które cieszą się największą popularnością wśród firm realizujących zlecenia remontowe na nieruchomości, znajdują się Węgry. Tutaj jednak pojawia się problematyczna kwestia rozliczenia podatku VAT. Jakie formalności należy spełnić, aby sprostać obowiązującym wymaganiom prawnym? Wszelkie wątpliwości rozwiewa poniższy artykuł.

Ustalenie miejsca świadczenia usług budowlanych

Jedną z pierwszym czynności, jaką należy podjąć w celu prawidłowego rozliczenia podatku VAT za świadczenie usług budowlanych na Węgrzech, jest ustalenie miejsca ich wykonywania. W tym przypadku znajduje zastosowanie art. 28e ustawy VAT. Zgodnie z zawartymi w nim zapisami miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji (takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi), użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych (takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego), jest miejsce położenia nieruchomości.
Powyższy zapis jasno wskazuje, że usługa budowlana świadczona za granicą nie podlega opodatkowaniu na terytorium Polski, lecz w kraju właściwym dla miejsca położenia nieruchomości, w tym przypadku na Węgrzech. Podmiot zobligowany jest więc zarejestrować się do lokalnego VAT-u. Jeżeli natomiast zlecenia remontowe realizowane są na rzecz zagranicznego przedsiębiorcy, to on, na zasadzie odwrotnego obciążenia, przejmuje obowiązek rozliczenia podatku należnego od takiej transakcji.

Usługi budowlane poza granicami kraju a obowiązki podatkowe VAT

Choć usługi budowlane wykonywane w innym kraju nie podlegają opodatkowaniu VAT w RP, na polskim podatniku ciążą pewne obowiązki w tym zakresie. Przede wszystkim musi wystawiać faktury dokumentujące tego typu zlecenia, jeżeli realizowane są na rzecz innego przedsiębiorcy. Powinna się na nich znaleźć adnotacja „odwrotne obciążenie”, a w miejscu stawki podatku zwrot „NP” (nie podlega).

Zgodnie z art. 109 ust. 3a ustawy VAT podatnicy świadczący usługi budowlane na terenie Węgier zobowiązani są do prowadzenia i podawania w ewidencji nazwy usługi oraz jej wartości bez podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze, uwzględniając moment powstania obowiązku podatkowego określany dla tego rodzaju usług
wykonywanych na terytorium kraju. Oznacza to, że przedsiębiorca zobligowany jest do ewidencjonowania zleceń remontowo-budowlanych realizowanych na Węgrzech.
Sytuacją obligującą do rejestracji zagranicznego podatku VAT jest także świadczenie usług przez polskich podwykonawców na terenie Węgier. W tym przypadku również znajduje zastosowanie art. 28e ustawy VAT, wedle którego tego typu zlecenia opodatkowane są w kraju położenia nieruchomości. Obowiązek podatkowy spoczywa więc na nabywcy usługi, którym jest polski zleceniodawca. W rezultacie będzie on zobowiązany do zarejestrowania się za granicą dla celów podatku VAT w kraju miejsca położenia nieruchomości.