Blog

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej przygotowało nowe wzory świadectw pracy oraz umów o pracę. Wprowadzone zmiany wynikają z nowelizacji Kodeksu Pracy z 9 marca 2023 roku, która ustanawia dwie unijne dyrektywy, tzw. dyrektywę rodzicielską oraz work-life balance. Najnowsze przepisy wymusiły aktualizację przepisów związanych z treścią świadectwa pracy, a także sposobem przygotowywania dokumentacji pracowniczej oraz wniosków o uprawnienia rodzicielskie.

Nowe świadectwo pracy 2023

Z konieczności dostosowania Kodeksu Pracy do zapisów dyrektyw unijnych zrodziły się nowe obowiązki dla pracodawcy. W świadectwie pracy będzie on musiał podać liczbę dni wykonywania okazjonalnej pracy zdalnej w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy. Dzięki temu kolejny pracodawca, zatrudniający pracownika w tym samym roku kalendarzowym, ustali pozostały do wykorzystania wymiar okazjonalnej pracy zdalnej (maksymalnie do 24 dni w roku), jak również:

• przysługujący wymiar zwolnienia od pracy z powodu działania siły wyższej, czyli w pilnych sprawach rodzinnych (maksymalnie 2 dni lub 16 godzin w roku),
• przysługujący wymiar urlopu opiekuńczego w celu zapewnienia osobistej opieki lub wsparcia członkowi rodziny, który takiej opieki wymaga ze względów medycznych (maksymalnie 5 dni w roku).

Zmiany wprowadzone na stałe do świadectwa pracy będą niezbędne dla przyszłych pracodawców i ułatwią ustalanie uprawnień wynikających ze stosunku pracy, takich jak okazjonalna praca zdalna, urlop opiekuńczy oraz zwolnienie od pracy z powodu działania siły wyższej. Nowe wzory świadectw pracy obowiązują od 23 maja 2023 roku.

Nowe wzory umów o pracę – co się zmienia?

Począwszy od 26 kwietnia 2023 r. umowa o pracę w swojej treści musi dodatkowo zawierać adres siedziby pracodawcy lub adres miejsca zamieszkania w przypadku pracodawcy będącego osobą fizyczną i nieposiadającego siedziby.

Dotychczas przepisy nakazywały jedynie określić strony umowy. Należy także podać miejsce lub miejsca wykonywania pracy. Jest to zmiana porządkowa poprzez dodanie sformułowania „miejsc wykonywania pracy” i została podyktowana wprowadzeniem pracy zdalnej (jeżeli zawierana jest umowa o pracę zdalną, to można określić jedno lub więcej miejsc wykonywania pracy zdalnej).

W nowym wzorze umów o pracę dzień rozpoczęcia pracy zastępuje „termin rozpoczęcia pracy”. Chodzi o określenie daty dziennej, od kiedy pracownik wykonuje swoje obowiązki pracownicze. Data zawarcia umowy o pracę może być inna (zwykle wcześniejsza) niż dzień rozpoczęcia pracy. Od 26 kwietnia 2023 r. zmienia się także brzmienie art. 26 k.p.: “Stosunek pracy nawiązuje się w dniu określonym w umowie jako dzień rozpoczęcia pracy”.

Zmiany dotyczą także treści umów o pracę na okres próbny oraz czas określony. W pierwszym przypadku pracodawca może dodać w umowie postanowienie o jej przedłużeniu o czas urlopu, a także o czas innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy.

Działalność handlową lub usługową online można wykonywać na wiele sposobów – poprzez programy partnerskie, Google AdSense czy prowadzenie sklepu internetowego. Rozliczenie tak osiąganych przychodów niekiedy wzbudza pewne wątpliwości zarówno wśród podatników, jak i urzędów.

Rozliczenie przychodów związanych z działalnością online

Stanowisko fiskusa jest jasne: w przypadku podmiotów gospodarczych, każda ujawniona transakcja podlega opodatkowaniu. Nie ma tutaj znaczenia, jakim kanałem dokonano zapłaty oraz za pomocą jakich środków świadczono usługę.

Regularne przychody osiągane online przez osoby fizyczne nieposiadające działalności gospodarczej również mogą zostać zinterpretowane jako związane z prowadzeniem firmy. Decyduje o tym liczba i częstotliwość przeprowadzanych transakcji oraz charakter zarobkowy aktywności podejmowanych w internecie. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, działania wykonywane w sposób zorganizowany i ciągły uważane są za działalność gospodarczą. Może to być regularne publikowanie artykułów lub miesięczne przychody z programu partnerskiego.

Kiedy sprzedaż internetowa podlega opodatkowaniu?

Podatnik, który regularnie sprzedaje przedmioty na aukcjach internetowych lub w sklepie online, ma obowiązek odprowadzić podatek dochodowy. Jako przedsiębiorca, musi również dokonać rejestracji i rozliczenia VAT. Jest to podatek pobierany na każdym etapie obrotu towarami lub usługami, a jego wartość doliczana jest to każdej transakcji.

Podatników VAT możemy jednak podzielić na dwie grupy:

• podatnik VAT czynny – zobowiązany jest do zarejestrowania się do VAT, składania JPK_VAT, prowadzenia ewidencji sprzedaży i zakupów VAT, wystawiania faktur oraz płacenia podatku od towarów i usług, przy czym VAT należny pomniejszany jest o VAT naliczony,
• podatnik VAT zwolniony – korzysta ze zwolnienia podmiotowego (ze względu na niski limit sprzedaży do 200 tys. zł) lub przedmiotowego, czyli dokonuje wyłącznie sprzedaży zwolnionej z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o VAT.

Należy pamiętać, że zwolnienie podmiotowe nie przysługuje przedsiębiorcom prowadzącym działalność internetową, polegającą na sprzedaży m.in. metali szlachetnych, wyrobów jubilerskich, towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, preparatów kosmetycznych i toaletowych, komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych, a także części do pojazdów samochodowych i motocykli.

Jak opodatkować przychody twórców internetowych?

Sposób rozliczenia danego przychodu uzależniony jest od jego źródła. W przypadku twórców internetowych nieprowadzących działalności gospodarczej najczęściej mamy do czynienia z:

• działalnością wykonywaną osobiście (np. umowa zlecenie, umowa o dzieło), opodatkowaną na zasadach ogólnych, czyli według skali podatkowej (12% i 32%),
• przychodami z najmu (np. udostępnienie strony lub jej fragmentu kontrahentowi za wynagrodzeniem w celu umieszczenia reklamy), opodatkowanymi na zasadach ogólnych lub według stawki ryczałtowej 8,5% lub 12,5% od nadwyżki ponad 100 tys. zł,
• przychodami z innych źródeł, opodatkowanymi na zasadach ogólnych lub podatkiem liniowym w wysokości 19%.

Twórcy internetowi powinni zwrócić szczególną uwagę na częstotliwość i charakter działań reklamowych i promocyjnych prowadzonych online. W ramach aktywności w mediach społecznościowych również może powstać obowiązek podatkowy.

Biura podróży operujące w Polsce i Unii Europejskiej mogą skorzystać z wyjątkowej procedury rozliczania podatku VAT dotyczącej usług turystycznych (TOMS), pod warunkiem spełnienia określonych warunków. Zasady tej specjalnej procedury (TOMS) dla biur podróży są następujące…

Procedura rozliczania VAT w zakresie przepisów Unii Europejskiej

Zgodnie z dyrektywą Rady UE 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm.), państwa członkowskie Unii Europejskiej stosują specjalną procedurę VAT, zgodnie z niniejszym rozdziałem, dla transakcji dokonywanych przez biura podróży, które działają we własnym imieniu, obsługują klientów i korzystają z dostaw towarów lub usług świadczonych przez innych podatników w ramach świadczenia usług turystycznych. Niniejsza specjalna procedura nie ma zastosowania do biur podróży działających wyłącznie jako pośrednicy. Organizatorów wycieczek uważa się za biura podróży w rozumieniu tego rozdziału.

Zgodnie z artykułem 307 dyrektywy VAT, transakcje dokonywane przez biura podróży zgodnie z warunkami określonymi w artykule 306, w odniesieniu do podróży, uważa się za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz podróżnego. Pojedyncza usługa podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym biuro podróży ma siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności, z którego biuro podróży świadczyło usługi.

Podstawą opodatkowania i ceną netto, zgodnie z art. 226 pkt 8, dla pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, jest marża biura podróży, czyli różnica między całkowitą kwotą, z wyłączeniem podatku VAT, do zapłaty przez podróżnego, a rzeczywistymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży w związku z dostawami towarów lub usług świadczonymi przez innych podatników, jeżeli te transakcje służą bezpośredniej korzyści podróżnego.

Jeżeli transakcje zlecone przez biuro podróży innym podatnikom są dokonywane przez te firmy poza Wspólnotą, świadczenie usług przez biuro podróży traktuje się jako działalność pośrednictwa zwolnioną z VAT na podstawie art. 153. Jeżeli transakcje są dokonywane zarówno wewnątrz i poza Wspólnotą, zwolnieniu może podlegać tylko ta część usług biura podróży, która dotyczy transakcji poza Wspólnotą.

Podatek VAT naliczony biurom podróży przez innych podatników w związku z transakcjami, o których mowa w artykule 307, i które służą bezpośredniej korzyści podróżnego, nie podlega odliczeniu ani zwrotowi w żadnym państwie członkowskim.

Przepisy krajowe w zakresie VAT

Zgodnie z art. 119:

1. Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.

2. Marża, o której mowa w ust. 1, to różnica między kwotą, którą musi zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników, na rzecz bezpośredniej korzyści turysty. Usługi dla bezpośredniej korzyści turysty obejmują transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie i inne składniki usług turystycznych.

3. Przepis ust. 1 stosuje się niezależnie od tego, kto nabywa usługę turystyki w przypadku, gdy podatnik:

1.(uchylony)

2. działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek

3. przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników na rzecz bezpośredniej korzyści turysty

4. (uchylony)

3a. Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są zobowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3, uwzględniając wydatki poniesione na nabycie towarów i usług od innych podatników na rzecz bezpośredniej korzyści turysty oraz posiadać dokumenty potwierdzające te kwoty.

4. Podatnicy, o których mowa w ust. 3, nie mają prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych na rzecz bezpośredniej korzyści turysty.

5. W przypadku świadczenia usług turystycznych, istnieje możliwość, że podatnik wykonuje także usługi własne, oprócz usług nabywanych od innych podatników na rzecz bezpośredniej korzyści turysty. Usługi własne to te, które podatnik świadczy we własnym zakresie w ramach usługi turystycznej. W takiej sytuacji, podstawę opodatkowania dla usług własnych oraz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty należy ustalać oddzielnie. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych, należy stosować przepisy art. 29a.

6. Podatnik jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji, która wykazuje, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka część dotyczy usług własnych.

7. Usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%, jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są świadczone poza terytorium Unii Europejskiej.

8. Jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są świadczone zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak i poza nim, to usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% tylko w części, która dotyczy usług świadczonych poza terytorium Unii Europejskiej.

9. Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika dokumentów potwierdzających świadczenie tych usług poza terytorium Unii Europejskiej.

Podsumowanie

Przepisy UE i krajowe w zakresie podatku VAT umożliwiają korzystanie z procedury TOMS przy świadczeniu usług turystyki.

Aby skorzystać z rozliczenia podatku VAT w ramach tej procedury, przedsiębiorca musi prowadzić faktyczną działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek, polegającą na nabywaniu i organizowaniu usług turystycznych na rzecz klientów w celu świadczenia kompleksowej usługi turystyki.

Podmioty pośredniczące w usługach turystyki nie są uprawnione do korzystania z procedury TOMS zgodnie z przepisami UE i krajowymi.

W ramach specjalnej procedury TOMS, przedsiębiorcy naliczają podatek VAT od marży, czyli różnicy między kosztami nabytych usług i towarów a ceną usług świadczonych na rzecz turystów.

Usługi turystyczne świadczone poza terytorium Unii Europejskiej podlegają stawce podatku VAT wynoszącej 0%.

Przedsiębiorstwa mogą prowadzić działalność gospodarczą na terenie Francji, nie mając tam swojej siedziby, lecz podlegają tamtejszym przepisom ustawy o podatku VAT.

Rejestracja VAT we Francji

Firmy zobowiązane są do rejestracji VAT i uzyskania certyfikatu VAT UE, jeżeli prowadzą sprzedaż towarów z terytorium Francji do innych państw członkowskich Unii Europejskiej, zawierają transakcje wewnątrzwspólnotowe WNT oraz WDT, organizują wystawy, konferencje i eventy na żywo we Francji lub eksportują towary z terytorium Francji poza UE.

Wiemy, że rejestracja VAT w obcym kraju jest trudnym zadaniem, które obliguje przedsiębiorców do spełnienia szeregu wymagań dotyczących dokumentacji czy lokalnych procedur. EFF posiada niezbędne kompetencje do obsługi zagranicznych rozliczeń i rejestracji VAT. Od 01.01.2023 roku korzystamy z nowego systemu służącego do kontaktu z francuskim Urzędem Skarbowym, zapewniając pełne wsparcie w zakresie VAT Compliance.

Rozliczenia podatku VAT UE we Francji

Świadczymy usługi w zakresie podatku VAT dla firm działających na terenie Francji – w tym celu jesteśmy w stałym kontakcie z francuskim Urzędem Skarbowym. Przygotowujemy i składamy miesięczne deklaracje VAT, tworzymy standardowe szablony raportowania oraz udzielamy wsparcia w zakresie sprawozdawczości. Wykorzystujemy w tym celu nowy kanał do przeprowadzania procedur administracyjnych. Formalités d’entreprises to witryna służąca do kompleksowej obsługi przedsiębiorstw prowadzących działalność we Francji. Portal pozwala nam w szybki i bezpieczny sposób dokonać wszelkich niezbędnych formalności w zakresie rejestracji do VAT i obsługi późniejszych rozliczeń VAT. Dzięki temu rozwiązaniu skraca się czas rozpatrywania wniosków, w tym także rejestracji, a także upraszcza pozyskiwanie informacji zwrotnej oraz wypełnianie poszczególnych procedur bez względu na formę prawną podmiotu. Nowy system umożliwia jeszcze szybsze dopełnienie obowiązujących formalności administracyjnych względem organów podatkowych we Francji – INSEE (Państwowy Instytut Statystyki i Badań Ekonomicznych).

Zgodnie z ustawą nowelizującą Kodeks pracy, obowiązującą od 7 kwietnia 2023 r., praca zdalna może być wykonywana całkowicie lub częściowo w miejscu wskazanym przez pracownika i uzgodnionym z pracodawcą, za pośrednictwem środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość.

Praca zdalna

Zasady świadczenia pracy zdalnej powinny znaleźć się w porozumieniu zawieranym między zakładową organizacją związkową a pracodawcą, regulaminie, poleceniu wykonywania pracy zdalnej lub porozumieniu z pracownikiem.

Praca zdalna może zostać powierzona pracownikowi wraz z zawarciem umowy o pracę lub w trakcie wykonywania obowiązków służbowych. Na indywidualny wniosek osoby zatrudnionej możliwe jest także okazjonalne świadczenie pracy zdalnej, w wymiarze co najwyżej 24 dni w danym roku kalendarzowym. Pracodawca ma obowiązek dostarczenia niezbędnych materiałów i narzędzi (m.in. urządzeń technicznych) oraz ich serwisowania i konserwacji. Zobligowany jest do pokrycia kosztów energii elektrycznej, usług telekomunikacyjnych i innych wydatków niezbędnych do świadczenia pracy zdalnej. Powinien także zapewnić pracownikowi pomoc techniczną oraz szkolenia potrzebne do wykonywania swoich obowiązków.

Praca zdalna – przepisy od 7 kwietnia 2023 r.

Pracodawca nie może odmówić świadczenia pracy zdalnej kobietom w ciąży, rodzicom wychowującym dziecko do 4. roku życia oraz opiekunom niepełnosprawnych członków rodziny. Jednocześnie nowe przepisy upoważniają go do przeprowadzania kontroli pracownika w miejscu wykonywania obowiązków służbowych, w godzinach pracy oraz po wcześniejszym uzgodnieniu. Będzie ona bazowała na zasadach zawartych w regulaminie, porozumieniu pomiędzy pracodawcą a pracownikiem lub poleceniu pracy zdalnej. Kontroli podlegają warunki BHP oraz procedury ochrony danych osobowych.

Warto pamiętać, że pracę zdalną należy świadczyć w bezpiecznych i higienicznych warunkach. Pracownik ma obowiązek utrzymać miejsce pracy w czystości i zdatności do wykonywania obowiązków służbowych oraz zapewnić, że osoby trzecie lub pozostałe elementy środowiska domowego nie będą zakłócały pracy zdalnej czy wpływały na bezpieczeństwo jej wykonywania. Jednak nie wszystkie zadania pracownik może realizować zdalnie. Są to przede wszystkim prace:

• szczególnie niebezpieczne,
• powodujące intensywne brudzenie,
• związane ze stosowaniem szkodliwych czynników biologicznych lub chemicznych czy skutkujące przekroczeniem dopuszczalnych norm czynników fizycznych ustalonych dla pomieszczeń mieszkalnych.

Praca zdalna w Kodeksie pracy 2023

Zgodnie z nowymi przepisami, pracodawca ma obowiązek dokonania oceny ryzyka zawodowego pracy zdalnej, natomiast dopuszczenie pracownika do korzystania z takiej formy świadczenia obowiązków służbowych wiąże się z koniecznością złożenia przez niego odpowiedniego oświadczenia w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. Podczas oceny ryzyka pracy zdalnej uwzględnia się jej wpływ na układ mięśniowo-szkieletowy, wzrok, a także czynniki psychospołeczne. Na podstawie zgromadzonych wyników, sporządza się informację zawierającą sposoby prawidłowej organizacji stanowiska pracy (zgodnie z wymaganiami ergonomii), zasady BHP świadczenia pracy zdalnej, procedurę postępowania w sytuacjach awaryjnych oraz czynności wykonywane po zakończeniu realizacji obowiązków służbowych.

Podczas zawierania umowy o pracę (zdalną) na stanowisko administracyjno-biurowe, szkolenie wstępne z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy może odbyć się w całości z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej. Pracownik potwierdza wówczas ukończenie szkolenia papierowo lub drogą elektroniczną.

Zgodnie z nowelizacją Kodeksu pracy w razie wypadku przy pracy zdalnej pracodawca zobowiązany jest do natychmiastowego podjęcia niezbędnych działań ograniczających lub eliminujących zagrożenie, ustalenia okoliczności oraz przyczyn wypadku, a także wdrożenia odpowiednich środków zapobiegających podobnym sytuacjom w przyszłości.

Powinien także zawiadomić właściwego okręgowego inspektora pracy oraz prokuratora o śmiertelnym, ciężkim lub zbiorowym wypadku przy pracy zdalnej.

Zgłaszaniem nieprawidłowości i nadużyć w miejscu pracy zajmują się sygnaliści. Ze względu na charakter ich działań narażeni są na wysokie ryzyko odwetu w postaci degradacji, utraty pracy, poniesienia negatywnych konsekwencji ekonomicznych, postawienia przed sądem lub splamienia nazwiska.
Dlatego w 2019 roku przyjęto unijną dyrektywę w zakresie whistleblowingu, która ma zwiększyć ochronę sygnalistów przed negatywnymi skutkami zgłaszania wykroczeń związanych z prawem Unii, takich jak oszustwa podatkowe, korupcja, pranie pieniędzy, ochrona środowiska, zdrowie publiczne itp.

Unijna dyrektywa w sprawie whistleblowingu ma na celu:

• wykrywanie nadużyć i naruszeń prawa i przepisów Unii oraz zapobieganie im,
• usprawnienie egzekwowania prawa poprzez ustanowienie skutecznych i poufnych kanałów zgłaszania,
• ochronę i zapewnienie sygnalistom pomocy w zgłaszaniu wątpliwości bez obawy przed odwetem.

Termin wdrożenia dyrektywy w sprawie raportowania nieprawidłowości w państwach członkowskich upłynął 17 grudnia 2021 r. Wiele krajów wciąż nie dokonało transpozycji nowych przepisów do prawa krajowego.

Kogo dotyczą nowe regulacje?

Do wdrożenia bezpiecznych kanałów raportowania wewnętrznego zobligowane są podmioty gospodarcze i organizacje zatrudniające co najmniej 50 pracowników oraz gminy liczące 10 000 lub więcej mieszkańców. Obowiązek ciąży także na instytucjach finansowych, które zagrożone są praniem brudnych pieniędzy, niezależnie od wielkości.

Sygnalistom należy zagwarantować możliwość zgłaszania naruszeń prawa w formie pisemnej (np. internetowy system zgłaszania nieprawidłowości) lub ustnej (np. gorąca linia telefoniczna). Jeżeli zajdzie taka potrzeba, konieczne jest również zorganizowanie spotkań fizycznych. Chronieni przez dyrektywę są nie tylko pracownicy zgłaszający niewłaściwe postępowanie, ale także stażyści, kandydaci do pracy, dostawcy, członkowie zarządu oraz byli zatrudnieni. Aby sygnalista czuł się bezpiecznie i komfortowo zgłaszając sprawę, konieczne jest zagwarantowanie mu anonimowości i poufności w trakcie całego procesu.

Istotne zmiany, jakim podlegają pracodawcy od 2022 roku, wynikają z obowiązku wdrożenia do polskiego systemu prawnego dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) w sprawie równowagi między życiem zawodowym a prywatnym rodziców i opiekunów. Zapisy mają także zagwarantować ochronę przed nierównym traktowaniem w miejscu zatrudnienia.

Nowe uprawnienia dla pracowników i pracodawców

Pracownikom będzie przysługiwać indywidualne prawo do urlopu rodzicielskiego o łącznym wymiarze dla obojga rodziców do 41 tygodni (w przypadku urodzenia jednego dziecka przy jednym porodzie) lub 43 tygodni (poród mnogi). W ramach urlopu rodzicielskiego obowiązuje jego nieprzenoszalna część w wymiarze do 9 tygodni. Oznacza to, że każdy z rodziców może wykorzystać maksymalnie 32/34 tygodnie tego urlopu. Wysokość zasiłku macierzyńskiego za cały okres urlopu rodzicielskiego ustalona została na poziomie 70% jego podstawy.

Zgodnie z nowymi przepisami, pracodawca może polecić pracownikowi, który opiekuje się dzieckiem do 8. roku życia, pracę w godzinach nadliczbowych lub w porze nocnej, a także zatrudniać go w systemie przerywanego czasu pracy oraz delegować poza stałe miejsce zatrudnienia tylko za jego zgodą. To, czy pracownik uprawniony do urlopu wychowawczego korzysta z obniżonego wymiaru czasu pracy, nie będzie wpływać na ostateczną liczbę dostępnych dni urlopowych.

Do Kodeksu pracy wprowadzono nowy rodzaj urlopu, tj. urlop opiekuńczy. Ma on na celu zapewnić osobistą opiekę lub wsparcie osobie, która jest krewnym (synem, córką, matką, ojcem lub małżonkiem/małżonką) lub pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym i wymaga znacznej opieki z poważnych względów medycznych. Wymiar urlopu wynosi do 5 dni w roku kalendarzowym. W tym czasie pracownik nie będzie zachowywał prawa do wynagrodzenia.

Zgodnie z dyrektywą w sprawie przejrzystych i przewidywalnych warunków pracy w UE, pracownik ma możliwość podjęcia równoległego zatrudnienia. W celu zagwarantowania mu tego prawa, wprowadzono w Kodeksie pracy zapis zabraniający pracodawcy zakazywania pracownikowi jednoczesnego pozostawania w stosunku pracy z innym pracodawcą lub jednoczesnego pozostawania w stosunku prawnym będącym podstawą świadczenia pracy innym niż stosunek pracy.

Za sprawą nowelizacji Kodeksu Pracy, pracodawcy zyskali podstawę prawną do badania trzeźwości swoich pracowników, jeżeli okaże się to konieczne dla zapewnienia ochrony życia i zdrowia zatrudnionych oraz innych osób.

W jaki sposób pracodawca może przeprowadzać kontrole trzeźwości?

Od 21 lutego 2023 roku właściciele firm, zakładów produkcyjnych, fabryk i innych podmiotów gospodarczych mogą sprawdzać trzeźwość pracowników lub kontrolować ich na obecność środków działających podobnie do alkoholu. Badaniu mogą zostać poddani pracownicy pozostający w stosunku pracy oraz zatrudnieni na podstawie umowy o dzieło czy umowy zlecenie. Dotyczy to również osób fizycznych, prowadzących działalność gospodarczą na własny rachunek, których praca jest organizowana przez pracodawcę lub przedsiębiorcę.

Pracodawca deklaruje wprowadzenie kontroli trzeźwości w układzie zbiorowym pracy, obwieszczeniu lub regulaminie. Określa także grupy pracowników, które mają podlegać badaniu. Zasady powinny jasno wskazywać rodzaj urządzenia wykorzystywanego do kontroli, jak również czas i częstotliwość jej przeprowadzania. Badanie wykonuje się z wyłączeniem metod laboratoryjnych (np. alkomatem) oraz w poszanowaniu godności i innych dóbr osobistych pracownika.

Zgodnie z nowymi przepisami istnieje możliwość kontroli pracowników wykonujących swoje obowiązki zdalnie. Badanie musi jednak zostać wcześniej zapowiedziane i przeprowadzone w porozumieniu z pracownikiem w miejscu wykonywania pracy zdalnej w godzinach pracy. Nie może naruszać prywatności zatrudnionego i innych osób ani utrudniać korzystania z pomieszczeń domowych w sposób zgodny z ich przeznaczeniem.

O konsekwencjach dla nietrzeźwego pracownika decyduje pracodawca. W myśl przepisów może on uznać nieobecność związaną z tym stanem za nieusprawiedliwioną lub usprawiedliwioną bez prawa do wynagrodzenia. Ma także prawo ukarać pracownika karą porządkową nagany, upomnienia lub pieniężną. Jeżeli uzna, że zatrudniony dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, może rozwiązać z nim umowę bez wypowiedzenia.

Kolejnym etapem wdrażania Krajowego Systemu e-Faktur w Polsce jest rozpoczęcie przez Ministerstwo Finansów konsultacji publicznych projektu ustawy uznającej e-fakturę jako powszechny sposób rozliczania.

Zmiany dotyczące KSeF

Od 1 stycznia 2022 r. przedsiębiorcy mogą dobrowolnie korzystać z KSeF, a jednocześnie przygotowują się do zmian, które będą obowiązywały od 1 lipca 2024 r. Już na etapie prac legislacyjnych rząd zapowiedział bowiem wprowadzenie w dalszej perspektywie obligatoryjności tego rozwiązania.

Warto pamiętać, że istotą faktur ustrukturyzowanych jest ich wystawianie według jednego wzorca w oparciu o strukturę logiczną XSD ustaloną przez resort finansów oraz przechowywanie i przetwarzanie dokumentów w scentralizowanym Krajowym Systemie e-Faktur. Rejestr weryfikuje poprawność przesyłanych do niego faktur i decyduje o ich dopuszczeniu do obrotu. Ponadto zapewnia organom podatkowym bieżący wgląd w wystawiane przez podatników dokumenty.

Rozliczenia w ramach KSeF a korzyści dla podatników

Przedsiębiorcy, którzy zdecydują się na korzystanie z systemu, zostaną zwolnieni z odpowiedzialności za pewną część obowiązków dokumentacyjnych. Oznacza to, że właściciele firm nie będą już musieli przechowywać faktur ani ich archiwizować. Te zadania przejmie KSeF. Dzięki temu żadne druki czy dane nie ulegną zniszczeniu ani nie zaginą, a niezbędne czynności administracyjne zostaną ograniczone do minimum. Rozliczenia w ramach KSeF mogą pozytywnie wpłynąć na usprawnienie procesów fakturowania oraz ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych. Większa automatyzacja zredukuje czas potrzebny na kwestie formalne oraz prawdopodobnie ograniczy błędy przy wystawianiu dokumentów.

Niewątpliwą zaletą faktur ustrukturyzowanych jest ich jednolity format dla wszystkich podatników. Dzięki temu możliwe będzie przyspieszenie procesu weryfikacji i porównania prawidłowości otrzymywanych dokumentów. Co więcej, przesyłanie faktur w czasie rzeczywistym i uzyskanie urzędowego poświadczenia odbioru (tzw. UPO) wyeliminuje problem kwestionowania faktu otrzymania faktury przez odbiorcę.

KSeF jest obecnie rozwiązaniem fakultatywnym. W związku z tym, ustawodawca przewiduje szereg korzyści dla przedsiębiorców, które mają ich przekonać do korzystania z systemu. Są to: krótszy termin oczekiwania na zwrot VAT (do maksymalnie 40 dni) oraz brak obowiązku składania JPK_FA na żądanie organów podatkowych.

Obowiązki i wyzwania wynikające z prowadzenia Krajowego Systemu e-Faktur

Wielu właścicieli firm prezentuje jednak postawę sceptyczną, gdyż wdrożenie rozliczeń w ramach przedmiotowego systemu będzie wiązało się z koniecznością wprowadzenia licznych zmian w sferze procesów finansowo-księgowych oraz obszarze technologicznym.

Przedsiębiorcy będą musieli zadbać o pełną integralność posiadanych systemów księgowych z Krajowym Systemem e-Faktur oraz zaktualizować (lub stworzyć nowe) procedury związane z prawidłowym obiegiem dokumentów. Konieczne jest również poddanie modyfikacji funkcjonujących do tej pory zasad dotyczących wystawiania oraz doboru danych źródłowych do faktur.

Automatyzacja nowego obiegu dokumentów będzie również problematyczna dla służb finansowych, zwłaszcza tych outsourcowanych, ponieważ w momencie awarii systemu mogą powstawać czasowe zatory w fakturowaniu. Będzie również wyzwaniem dla samych kontrahentów, którzy powinni zweryfikować i zaakceptować otrzymane faktury przed ich przekazaniem do księgowości, a pełna automatyzacja może zachęcać do pomijania tego procesu. Dlatego poza kwestiami technicznymi, głównym wyzwaniem mogą okazać się procesy związane z zakresem odpowiedzialności służb księgowych oraz kontroli merytorycznej dokumentów.

Osoby odpowiedzialne za sprawy finansowo-księgowe staną w obliczu konieczności zweryfikowania istniejących procesów fakturowania, wyboru i przetestowania metody wysyłki faktur do KseF, wypracowania nowych procedur weryfikacji otrzymanych faktur oraz wystawiania i żądania korekt, czy dostosowania pracy do prędkości i niezawodności działania systemu KseF.