Blog

Zarządzanie korporacyjne i strategie biznesowe są coraz bardziej definiowane przez ich wpływ na społeczeństwo i środowisko. Odpowiedzialność Społeczna Biznesu (CSR) oraz Kryteria Środowiskowe, Społeczne i Zarządcze (ESG) stanowią ramy, które pomagają organizacjom nie tylko mierzyć, ale i poprawiać ich działania w tych obszarach. Pomimo że obie koncepcje są nakierowane na podobne cele, tj. promowanie zrównoważonego rozwoju i etycznych praktyk, istnieją istotne różnice w ich podejściach i implementacji w ramach strategii korporacyjnych.

CSR a ESG – podobieństwa i różnice obszarów biznesowych

CSR koncentruje się na etycznych obowiązkach korporacji wobec społeczeństwa i działa głównie jako samoregulujący się model biznesowy, w którym firma monitoruje i zapewnia przestrzeganie prawa, standardów etycznych i norm międzynarodowych. Inicjatywy CSR są często postrzegane jako działania wykraczające poza zwykłe zobowiązania, napędzane moralnym zobowiązaniem do przyczyniania się do społecznych celów o charakterze filantropijnym, aktywistycznym czy charytatywnym. Mogą one obejmować wysiłki na rzecz łagodzenia ubóstwa, ochrony środowiska i zaangażowania społecznego.

ESG natomiast skupia się bardziej kompleksowo na operacjach firmy oraz jej wewnętrznych i zewnętrznych wpływach poprzez mierzalne kryteria. ESG integruje środowiskowe aspekty takie, jak:

• wpływ na klimat i niedobory zasobów,
• społeczne aspekty takie jak praktyki pracy i relacje z lokalnymi społecznościami,
• oraz kwestie zarządzania, w tym wynagrodzenia kierownictwa i różnorodność w zarządzie.

Ramy te nie tylko pomagają firmom zarządzać ryzykiem i usprawniać ich operacje, ale również oceniają ich wydajność w podejściu zrównoważonym.

Operacjonalizacja ESG jest bardziej strukturalna w porównaniu do CSR. Firmy angażują się w raportowanie ESG, aby szczegółowo ujawnić swoje inicjatywy zrównoważonego rozwoju interesariuszom, w tym inwestorom, regulatorom i opinii publicznej, co coraz częściej jest wymagane przez prawo w wielu jurysdykcjach. Na przykład Dyrektywa w sprawie Raportowania Zrównoważonego Rozwoju (CSRD) w Unii Europejskiej zwiększa przejrzystość informacji o zrównoważonym rozwoju, będąc ewolucją wcześniejszych dyrektyw dotyczących raportowania niefinansowego.

W przeciwieństwie do tego, CSR zwykle nie wymaga formalnego raportowania ani strukturalnego wdrażania. Działania CSR mogą być bardziej ad hoc, zależne od strategii korporacyjnej i wartości, i niekoniecznie bezpośrednio powiązane z operacjami biznesowymi czy strategicznymi celami, jak ma to miejsce w przypadku ESG.

Zalety wdrażania ESG

Inkorporacja ESG do strategii firmy może dostarczyć przewagi konkurencyjnej, dostosowując się do wartości nowoczesnych interesariuszy, którzy priorytetowo traktują zrównoważenie i etyczne rozważania w swoich decyzjach konsumenckich. To dostosowanie może również pomóc w przyciąganiu i zatrzymywaniu pracowników szukających pracodawców z silnymi referencjami w zakresie zrównoważenia.

Ponadto ESG wykracza poza sam wpływ społeczny czy środowiskowy, obejmując strukturę zarządzania, która podkreśla przejrzystość, odpowiedzialność i etyczne funkcjonowanie organizacji. Dobre praktyki zarządzania jako część kryteriów ESG mogą zapobiegać skandalom korporacyjnym i zwiększać zaufanie inwestorów oraz dostęp do kapitału.

Zarówno CSR, jak i ESG mają na celu poprawę wkładu firm w społeczeństwo i środowisko, jednak ESG oferuje bardziej rozbudowane, zintegrowane podejście, które ściśle wiąże się z operacyjnymi i strategicznymi celami, dostarczając mierzalnych i raportowalnych metryk, które przemawiają do szerszej bazy interesariuszy. W przeciwieństwie do tego CSR jest często bardziej jakościowy, skierowany na poprawę reputacji korporacyjnej i jest napędzany altruizmem tak bardzo jak strategicznymi rozważaniami.

Dynamika rynku pracy i potrzeb wynikających z pojawienia się nowych wyzwań i projektów wymaga znalezienia łatwo dostępnych rozwiązań, które mogą być szybko i sprawnie wprowadzone, bez narażania firmy na dodatkowe koszty związane zwykle z długim procesem rekrutacyjnym. W chwili obecnej, na rynku pracy znaleźć można szerokie spektrum możliwych usług skrojonych do potrzeb konkretnego zadania czy projektu czy do konkretnego inwestora. Jedną z form pozyskiwania pracowników outsourcing personalny lub partnerstwo back-office, który oferuje pracownika „na wynajem”.

Body leasing czy outsourcing personalny?

Istnieje szereg różnych opcji, w ramach usługi wypożyczenia pracownika, które są ciekawymi rozwiązaniami możliwymi do wdrożenia w każdej firmie. Sam termin outsourcing personalny używa się zamiennie z terminem body leasing chociaż usługi różnią się od siebie w sposób istotny. Przyjęło się, że outsourcing oznacza zlecanie całych procesów lub obowiązków zewnętrznym podmiotom, które tym samym przejmują odpowiedzialność i kontrolę nad powierzonym procesem lub działem. Natomiast body leasing czyli outsourcing specjalistów, zakłada, że kontrola nad “udostępnionym” pracownikiem i jemu powierzonymi zadaniami czy obowiązkami, pozostaje w dalszym ciągu w rękach firmy klienta.

Formuła „partnerstwa back-office” jest prosta i bardzo łatwa do zaimplementowania u klienta. Firma zlecająca określa wyłącznie charakter i rozmiar danego przedsięwzięcia do którego chce pozyskać pracownika; w praktyce może być to konkretny projekt, gdy w grę wchodzi wynajem długookresowy, ale może to być również krótkoterminowa usługa np. na czas okresu urlopowego, kiedy potrzebne jest szybko wsparcie, gdy firma ma zator, lub opóźnienia w terminowym procesowaniu faktur. Korzystając z oferty EFF można sięgnąć zarówno po pojedynczych specjalistów, ale również po całe zespoły, sprofilowane na wykonanie konkretnego projektu.

Zalety outsourcingu personalnego

W praktyce firmy wykorzystują outsourcing specjalistów w różnorakiej formie, zwykle odbywa się na zasadzie krótkoterminowego wynajmu i pod wieloma względami ma same zalety; bez borykania się z trudnościami wynikającymi ze kosztownego i czasochłonnego procesu rekrutacyjnego, dane przedsiębiorstwo zyskuje konkretną osobę do konkretnego zadania. Co więcej , mówiąc o wynajmie pracownika, można mieć na myśli bardzo ograniczone ramy czasowe, w grę wchodzi zarówno krótkotrwały okres, np. kilku dni, ale i można mówić o tygodniach czy miesiącach, bo ramy czasowe dyktuje konkretny projekt do którego pracownik zostaje wynajęty.

„Wynajęta” osoba lub zespół jest wyłącznie wypożyczona na czas trwania projektu, dlatego szczególnie ważne jest to, że wszystkie koszty stałe związane z pracownikiem ponosi firma zewnętrzna, co niewątpliwie jest dużą oszczędnością, brak bowiem jest obowiązków kadrowych w stosunku do wypożyczonego pracownika.

To firma która wypożycza pracowników do pracy, jest odpowiedzialna za comiesięczne ponoszenie kosztów wynikających z zatrudnienia pracownika, takich jak wypłata wynagrodzenia, opłacanie składek oraz do odprowadzania podatków wynikających ze stosunku pracy.

Czy polskie prawo dopuszcza partnerstwo back-office jako formę zatrudnienia?

Zapisy w polskim prawodawstwie w sposób jasny określają możliwość wypożyczenia pracownika w ramach wspomnianego leasingu pracowniczego, który polega na udzieleniu urlopu bezpłatnego w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy. Pomimo, że w polskim prawie nie ma odrębnych zapisów regulującą taki model współpracy, można w tym wypadku zastosować przepisy dotyczące umowy o świadczeniu usług.

Umowa o partnerstwie back-office to umowa, na podstawie której przedsiębiorca udostępnia swój zasób personalny innym firmom na zasadzie współpracy outsourcingowej. W tym wypadku to nie rezultat, ale wypożyczenie specjalisty jest podstawą umowy.

Outsourcing personalny, w tym praca tymczasowa, to jedna z wielu propozycji z szerokiej gamy usług EFF. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom, proponujemy elastyczny cennik za wykonaną usługę – opłata w tym wypadku jest dwuczłonowa; składa się na nią stała roczna opłata za dostępność oraz za godziny pracy w miesiącach, w których faktycznie świadczona jest usługa. Wyzwaniom przed jakimi stają firmy w czasie urlopów można skutecznie sprostać w oparciu o istniejące i rekomendowane przez nas rozwiązania. Często firmy, które zgłaszają się do EFF celem konkretnego krótkotrwałego zastępstwa pracownika, zostają z nami na dłużej, widząc jak efektywnie zarządzamy powierzonym nam procesem oraz wprowadzamy elastyczne rozwiązania organizacyjne.

Podwykonawcy budowlani udający się do innych krajów Unii Europejskiej w celu realizacji swoich usług natrafiają na złożony system obowiązków podatkowych, który wymaga precyzyjnego zrozumienia przepisów dotyczących VAT. Najważniejszym aspektem jest rozróżnienie pomiędzy usługami związanymi z nieruchomościami a innymi rodzajami usług, ponieważ od tego zależy miejsce opodatkowania oraz obowiązki rejestracyjne.

Ustalenie miejsca świadczenia usług budowlanych przez podwykonawców

Miejsce opodatkowania usług budowlanych związanych z nieruchomościami jest ściśle powiązane z miejscem ich położenia, co oznacza, że są one opodatkowane w kraju, w którym znajduje się nieruchomość, niezależnie od lokalizacji siedziby usługobiorcy czy usługodawcy. Taką regulację wprowadza art. 28e ustawy o VAT, który jasno określa, że za miejsce świadczenia usług przyjmuje się miejsce położenia nieruchomości.

Podwykonawcy budowlani, w zależności od kraju w którym dochodzi do świadczenia usług mogą być zobowiązani do rejestracji jako podatnik VAT UE w Polsce, bądź też w zależności od tego, w jakim kraju świadczą oni usługi budowlane, muszą zarejestrować się do VAT w miejscu świadczenia tej usługi.

Zarejestrowanie podmiotu jako podatnika VAT UE w Polsce potwierdza naczelnik urzędu skarbowego w Polsce właściwy dla danego podatnika.

Jeśli chodzi o rozliczenie VAT, to podatnicy świadczący usługi budowlane za granicą mogą być zobligowani do składania informacji podsumowujących formularz VAT UE w Polsce. Jest to wymagane, gdy usługi te nie podlegają opodatkowaniu w Polsce, ale są realizowane na rzecz kontrahentów unijnych. Deklaracja ta składana jest elektronicznie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy.

W kontekście rozliczeń z inwestorami, w zależności od tego jaki jest status inwestora, oraz od tego w jakim kraju realizowana jest inwestycja, podwykonawcy mogą przerzucić obowiązek rozliczenia VAT na nabywcę – rozliczając te usługi na zasadzie odwrotnego obciążenia (reverse charge), lub też podwykonawcy muszą zarejestrować się do vat w miejscu położenia nieruchomości i opodatkowywać usługi w miejscu świadczenia naliczając lokalny vat na fakturach za wykonane tam usługi.

Jeśli główny wykonawca rejestruje działalność w kraju, w którym położona jest nieruchomość, rozlicza on usługi według przepisów tego kraju. Podwykonawca wystawia wówczas fakturę bez kwoty VAT z adnotacją o odwrotnym obciążeniu, przekazując obowiązek rozliczenia podatku na głównego wykonawcy.

Jeżeli natomiast, inwestor nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności lub siedziby w kraju położenia nieruchomości, rozliczenie transakcji może być zupełnie inne, przy czym podwykonawca może być zobowiązany do rejestracji do VAT w kraju położenia nieruchomości i opodatkowania tam usług świadczonych na inwestora, bądź na inną firmę występującą w łańcuchu dostaw.

Rozliczenie usług podwykonawców wykonujących prace budowlane za granicą

Co do zasady niezależnie od tego, kto jest odbiorca usługi świadczonej na nieruchomości, ostatecznie dochodzi do rozliczenia VAT w kraju położenia nieruchomości.

Fakt, czy rozliczenie nastąpi w kraju położenia nieruchomości poprzez mechanizm odwrotnego obciążenia (reverse charge), czy poprzez rejestrację bezpośrednią do vat w kraju pochodzenia nieruchomości, zależy w większości przypadków, od statusu inwestora, odbiorcy świadczonych przez firmę usług w miejscu położenia nieruchomości, jak również od przepisów w kraju w którym jest położona nieruchomość, ale też nie jednokrotnie od rodzaju wykonywanych na nieruchomości usług.

Jeśli masz wątpliwości w zakresie tych rozliczeń w swojej firmie, zapraszamy do kontaktu z naszym ekspertem, który doradzi, jak postępować aby poprawnie i sprawnie rozliczyć usługi budowlane świadczone na nieruchomościach w innych krajach UE.

Reforma systemu fakturowania elektronicznego w Polsce stanowi ważny element strategii modernizacji mechanizmów podatkowych, mający na celu zwiększenie transparentności, efektywności i bezpieczeństwa gospodarczego. Wprowadzenie Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) jest odpowiedzią na potrzeby cyfryzacji i automatyzacji procesów gospodarczych, co jest istotne w obliczu rosnącej roli technologii w biznesie. W najnowszej nowelizacji ustawy, która odroczyła obowiązkowe wdrożenie KSeF do lutego 2026 roku, rząd stawia na przemyślane wprowadzenie systemu, które pozwoli przedsiębiorcom na adaptację do nowych realiów prawnych i technologicznych.

Dalsze zmiany legislacyjne dotyczące stosowania KSeF

Początkowo obowiązek stosowania KSeF miał wejść w życie 1 lipca 2024 roku. Jednak na skutek przeprowadzonego audytu wykazującego krytyczne błędy w systemie, termin ten został przesunięty. Nowa ustawa, podpisana przez Prezydenta Andrzeja Dudę 5 czerwca 2024 roku, ustanawia nową datę obowiązywania KSeF na 1 lutego 2026 roku. Przesunięcie terminu ma na celu umożliwienie przedsiębiorcom lepsze przygotowanie się do nowych regulacji oraz udoskonalenie samego systemu na podstawie zebranych uwag i badań.

Zgodnie z przesuniętym harmonogramem, od 1 lutego 2026 roku obowiązek stosowania KSeF będzie dotyczył przedsiębiorców, których roczna wartość sprzedaży przekroczyła 200 milionów złotych w roku poprzedzającym. Dla pozostałych przedsiębiorców system stanie się obowiązkowy od 1 kwietnia 2026 roku. Wprowadzenie tych faz ma na celu łatwiejsze wdrożenie dla firm o mniejszej skali działalności, co jest odpowiedzią na liczne głosy w trakcie konsultacji z interesariuszami.

Warto również zwrócić uwagę na wyniki audytu przeprowadzonego przed odroczeniem obowiązku KSeF, które wskazały na potrzebę istotnych zmian w architekturze IT oraz zarządzaniu projektem. Na podstawie tych wyników Ministerstwo Finansów zdecydowało się na kompleksową przebudowę systemu, co ma zapewnić jego większą niezawodność i bezpieczeństwo funkcjonowania.

Dalsze prace nad KSeF będą również obejmowały uproszczenia procedur i obowiązków związanych z systemem, które zostaną przedstawione w drugim projekcie legislacyjnym. Ten projekt, jak zapowiedziano, zostanie poddany szczegółowym konsultacjom publicznym, aby zapewnić, że ostateczne regulacje będą jak najbardziej korzystne dla wszystkich stron zaangażowanych w proces fakturowania elektronicznego.

Nowe przepisy dotyczące jawności wynagrodzeń zostały uregulowane w Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2023/970 z dnia 10 maja 2023 roku. Kraje członkowskie Unii Europejskiej mają trzy lata na wdrożenie przepisów do krajowych systemów prawnych. Ostateczny termin wdrożenia to 7 czerwca 2026 roku.

Jakie są główne założenia dyrektywy o jawności wynagrodzeń?

Celem unijnej dyrektywy jest zwalczanie dyskryminacji płacowej i likwidacja luk w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn. Ponadto, dyrektywa dąży do wprowadzenia większej przejrzystości i jawności w zakresie wynagrodzeń dla wszystkich pracowników, niezależnie od płci. Zasadniczym założeniem jest, że osoby wykonujące tę samą pracę lub pracę o takiej samej wartości powinny otrzymywać równe wynagrodzenie.

• pracodawca będzie miał obowiązek podania, przynajmniej przed rozmową kwalifikacyjną, kwoty wynagrodzenia lub widełek zarobków. Zgodnie z przepisami o transparentności wynagrodzeń, nie musi ich podawać w ogłoszeniu o pracę, choć jest to jak najbardziej wskazane
• każdy pracownik uzyska prawo do informacji o średnim poziomie płac (z podziałem na płeć) osób pracujących na analogicznym stanowisku lub wykonujących pracę o takiej samej wartości w stosunku do jego indywidualnego poziomu wynagrodzenia
• transparentność wynagrodzeń wyklucza zakazywanie pracownikom rozmów na temat zarobków
• w sytuacji, gdy różnica poziomu płac wyniesie ponad 5%, pracodawca będzie musiał powołać komisję, złożoną m.in. z przedstawicieli pracowników, która przeprowadzi analizę zasadności wynagrodzeń
• pracodawcom nieprzestrzegającym dyrektywy o jawności wynagrodzeń będą grozić wysokie sankcje, obejmujące także cofnięcie publicznych świadczeń lub wyłączenie z ulg finansowych czy kredytowych.

Na mocy art. 6 dyrektywy o transparentności wynagrodzeń, pracodawcy są zobowiązani do stworzenia przejrzystej polityki płacowej. To oznacza, że pracownicy będą mieli dostęp do obiektywnych i neutralnych pod względem płci kryteriów, które firma stosuje do ustalania wynagrodzeń, poziomów oraz progresji płac. Dyrektywa pozwala państwom członkowskim na zwolnienie z tego obowiązku pracodawców zatrudniających mniej niż 50 osób, aby chronić mniejsze przedsiębiorstwa przed nadmiernym obciążeniem. Istnieje jednak sytuacja, w której udzielanie informacji na podstawie dyrektywy może nieumyślnie ujawnić wynagrodzenie konkretnego pracownika. Może się to zdarzyć, gdy na danym stanowisku pracuje niewiele osób, co sprawia, że łatwo zidentyfikować ich zarobki. W takim przypadku, zastosowanie znajduje art. 12 dyrektywy, który podkreśla, że wszelkie przekazywane informacje, wiążące się z przetwarzaniem danych osobowych, muszą być zgodne z ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych (RODO). Zgodnie z tym przepisem, dane osobowe, które są przetwarzane w celu promowania zasady równości wynagrodzeń, nie mogą być wykorzystywane do innych celów.

Zgodnie z zasadą równości wynagrodzeń pracodawcy będą również zobligowani do raportowania szczegółowych informacji na temat luki płacowej ze względu na płeć do wyznaczonego organu. Te przepisy mają na celu ułatwienie identyfikacji wszelkich niesprawiedliwości płacowych i dotyczą nie tylko pracowników etatowych, ale także stażystów, praktykantów, pracowników zatrudnionych na część etatu, na czas określony, czy za pośrednictwem agencji pracy tymczasowej.

Firmy stoją przed nieuniknioną koniecznością przeprowadzenia dogłębnych zmian w swoich politykach płacowych, aby zapewnić równość i przejrzystość wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn. Firma o transparentnej polityce płacowej może zyskać nie tylko w oczach potencjalnych pracowników, ale też zaoszczędzić czas i rzeczywiście usprawnić procesy rekrutacyjne.

Pakiet VAT in Digital Age (ViDA) to ambitna inicjatywa Komisji Europejskiej, która ma na celu zmodernizowanie i usprawnienie systemu podatku VAT w całej UE, dostosowując go do realiów dynamicznie rozwijającej się gospodarki cyfrowej.

Wdrażanie pakietu ViDA

Transformacje wprowadzone przez ten pakiet obejmują szeroki zakres zmian, mających na celu zwiększenie transparentności, efektywności i spójności w zakresie poboru podatku VAT. Wprowadzenie obowiązkowego e-fakturowania oraz harmonizacja zasad dotyczących miejsca opodatkowania usług cyfrowych to tylko niektóre z elementów tej inicjatywy, które mają fundamentalne znaczenie dla przyszłości europejskiego rynku. Terminy wdrożenia tych zmian są jasno określone, a ich realizacja wymagać będzie od przedsiębiorstw znaczących przystosowań zarówno w zakresie organizacyjnym, jak i technologicznym.

Pakiet ViDA, zaprezentowany przez Komisję Europejską w grudniu 2022 roku, obejmuje kilka istotnych elementów mających na celu dostosowanie systemu VAT. Jednym z najistotniejszych jest wprowadzenie obowiązkowego e-fakturowania we wszystkich transakcjach krajowych przeprowadzanych przez przedsiębiorstwa w Unii Europejskiej. Implementacja e-fakturowania ma na celu zwiększenie transparentności transakcji, zmniejszenie ryzyka oszustw podatkowych oraz obniżenie kosztów związanych z procesami księgowymi w przedsiębiorstwach.

Terminy wdrożenia e-fakturowania są ambitne. Według ogłoszeń Komisji Europejskiej obowiązkowe e-fakturowanie w transakcjach B2B (business-to-business) i B2G (business-to-government) w Europie ma być w pełni zaimplementowane do roku 2028. Znaczący krok w kierunku realizacji tego celu to planowane wprowadzenie e-fakturowania w niektórych krajach już w 2024 roku. Zmiany te będą wymagać od przedsiębiorców odpowiedniego przygotowania i dostosowania systemów księgowych oraz IT, aby sprostać nowym wymogom.

Kolejnym elementem pakietu jest usprawnienie procesów zgłaszania i monitorowania transakcji w systemie Intrastat, co również wymaga odpowiedniej adaptacji systemów informatycznych przez przedsiębiorstwa działające w handlu transgranicznym. Te zmiany mają na celu lepsze monitorowanie i analizę przepływu towarów między krajami członkowskimi, co jest kluczowe dla efektywnego poboru VAT.

Długoterminowym celem ViDA jest także harmonizacja zasad dotyczących miejsca opodatkowania usług cyfrowych, co ma znaczenie szczególnie dla przedsiębiorstw działających w sektorze e-commerce. Obecne różnice w regulacjach między krajami członkowskimi często prowadzą do komplikacji i niejasności prawnych, stąd dążenie do ujednolicenia przepisów na szczeblu unijnym.

Po intensywnym okresie działań legislacyjnych prezydent RP podpisał kolejną odsłonę pakietu zmian podatkowych, mających na celu uelastycznienie i uproszczenie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług w Polsce. SLIM VAT 3 jest nowelizacją wprowadzającą szereg modyfikacji, które ułatwiają funkcjonowanie przedsiębiorstw na rynku krajowym, ale również wspierają ich działania na arenie międzynarodowej.

Pakiet SLIM VAT 3 – co to jest?

Zmianę przepisów dotyczących podatku VAT, znaną powszechnie jako pakiet SLIM VAT 3, wprowadzono 26 maja 2023 r. i ogłoszono w Dzienniku Ustaw dnia 5 czerwca 2023 r. Ta aktualizacja przepisów wprowadza wiele znaczących modyfikacji w zakresie opodatkowania towarów i usług. Jedną z najistotniejszych zmian jest redefinicja małego podatnika oraz podniesienie limitu sprzedaży – do 2 mln euro rocznie – uprawniającego do skorzystania z preferencyjnych rozwiązań podatkowych. W ten sposób więcej podatników będzie mogło skorzystać z rozliczeń kwartalnych z zastosowaniem metody kasowej.

W ramach aktualizacji SLIM VAT 3 wprowadzono również nowości dotyczące rozliczeń związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi. Podatnicy otrzymali możliwość korzystania z nich już podczas składania pliku JPK_V7M za lipiec 2023 roku.

Główne kierunki zmian zakładają: odstąpienie od wymogu formalnego posiadania faktury potwierdzającej wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT) dla celów odliczenia podatku naliczonego, a także wyjaśnienie dotyczące okresu, za który należy deklarować wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (WDT) ze stawką 0%. Jeżeli dokument potwierdzające WDT zostaną otrzymane w terminie późniejszym, należy wykazać transakcję w okresie rozliczeniowym, w którym zobowiązanie podatkowe stało się wymagalne.

SLIM VAT 3 a faktury korygujące

Projekt ustawy SLIM VAT 3 wprowadza nowe zasady dotyczące stosowania kursu przeliczeniowego w przypadku korekt faktur wystawionych w walutach obcych. Od dnia 1 lipca 2023 przy korekcie VAT należy używać kursu walutowego, który został zastosowany przy początkowym obliczeniu podstawy opodatkowania na oryginalnej fakturze, określanego mianem „kursu historycznego”. Ważne jest, że wybór kursu nie będzie zależał od rodzaju korekty (czy zwiększa ona, czy obniża podstawę opodatkowania), jej przyczyny ani charakteru (czy jest to korekta pierwszorzędna, czy kolejna). Podatnicy są zobligowani do zastosowania identycznego kursu, jaki użyty został przy pierwotnym rozliczeniu danej transakcji.

SLIM VAT 3 – pozostałe zmiany przepisów

Nowelizacja przewiduje zmodyfikowane podejście do nakładania i określania sankcji VAT, wprowadzając możliwość personalizacji kary i elastyczność w ustalaniu kwot kolejnych zobowiązań podatkowych. Zgodnie z nowymi regulacjami dyrektor urzędu skarbowego lub dyrektor urzędu celno-skarbowego będzie miał uprawnienie do określenia dodatkowego obciążenia podatkowego, korzystając ze stawek wynoszących maksymalnie 30, 20 lub 15%.

Co więcej, pakiet SLIM VAT 3 zakłada wprowadzenie nowych przepisów, które definiują warunki składania deklaracji korygujących bezpośrednio do Łódzkiego Urzędu Skarbowego w sytuacjach, gdy podatnik nie jest już objęty procedurami OSS i IOSS lub gdy minął termin pozwalający na dokonanie korekty w ramach następnej deklaracji podatkowej.

Dyrektywa Unii Europejskiej dotycząca raportowania w zakresie zrównoważonego rozwoju (CSRD – Corporate Sustainability Reporting Directive) obejmuje więcej niż tylko ujawnienie informacji niefinansowych. W dzisiejszym artykule wyjaśniamy, jak osoby odpowiedzialne za zarządzanie mogą aktywnie wprowadzać kwestie ESG (środowiskowe, społeczne i zarządzanie) na pierwszy plan w strategii biznesowej i jak to przyczynia się do kreowania wartości w firmach, niezależnie od ich wielkości.

Czym jest Dyrektywa CSRD?

Dyrektywa CSRD, która zaczęła obowiązywać w 2024 roku, obliguje przedsiębiorstwa do szczegółowego raportowania ich wyników i podejmowanych inicjatyw w dziedzinie zrównoważonego rozwoju, ze szczególnym uwzględnieniem wpływu ich działalności na społeczeństwo i środowisko. W ramach tej dyrektywy kładzie się nacisk na trzy kluczowe obszary: ochronę środowiska (Environment), odpowiedzialność społeczną (Social) oraz ład korporacyjny (Governance) – skrótowo określane jako ESG. Każde przedsiębiorstwo jest zobowiązane do raportowania swoich działań w tych obszarach zgodnie z europejskimi standardami raportowania zrównoważonego rozwoju (ESRS).

Przykładowo, zgodnie z tymi standardami, raporty powinny zawierać informacje o emisjach gazów cieplarnianych, proporcjach płci w najwyższych szczeblach zarządu, polityce kadrowej oraz zarządzaniu relacjami z dostawcami. Głównym celem Dyrektywy CSRD jest zapewnienie, by raportowanie informacji niefinansowych miało taką samą wagę jak sprawozdawczość finansowa i aby obowiązywały w obu przypadkach jednakowe standardy jakościowe.

Co wprowadza Dyrektywa CSRD?

Przedsiębiorstwa potrzebują jasno określonych wytycznych i struktur dotyczących zrównoważonego rozwoju, aby mogły efektywnie i adekwatnie dostosować swoje modele biznesowe do oczekiwań wynikających z unijnych inicjatyw, takich jak Europejski Zielony Ład.

Proces ten nie jest ani prosty ani intuicyjny, istnieje ryzyko „greenwashingu” – praktyki polegającej na nadawaniu swoim działaniom pozornie ekologicznego charakteru, co może prowadzić do rozbieżności między zawartością raportów ESG a rzeczywistością. Dlatego jednym z rozwiązań mających na celu zwiększenie zaangażowania sektora prywatnego i poprawę przejrzystości w obszarze ESG jest implementacja dyrektywy CSRD dotyczącej zrównoważonego raportowania korporacyjnego.

Zgodnie z oczekiwaniami nowe regulacje obejmą około 50 000 firm w Unii Europejskiej i będą wprowadzane stopniowo, aby umożliwić odpowiednie przygotowanie i adaptację.

Zgodnie z europejskimi regulacjami (Dyrektywa 2014/55/UE) elektroniczna faktura to dokument tworzony, przesyłany i odbierany w formie cyfrowej, który jest na tyle ustrukturyzowany, że umożliwia automatyczne przetwarzanie. W Polsce, aby odróżnić je od wcześniej stosowanych e-faktur, nazywa się je fakturami ustrukturyzowanymi.

E-invoicing w Europie

Rynek europejski stopniowo adaptuje się do korzystania z fakturowania elektronicznego. Przykładowo, Włochy wprowadziły obowiązek korzystania wyłącznie z e-faktur dla podmiotów mających stałą siedzibę działalności lub zakład podatkowy we Włoszech, co zaowocowało wydaniem ponad 2 miliardów takich dokumentów od stycznia 2019 do kwietnia 2020. Jednym z najbardziej zaawansowanych rynków w kwestii e-invoicingu są Węgry, gdzie wystawione faktury należy przesyłać w ciągu 24h do lokalnego Urzędu Skarbowego. Niedopełnienie tego obowiązku może skutkować mandatami skarbowymi. Inne kraje europejskie znajdują się na różnych etapach implementacji tej technologii; w niektórych e-faktury nadal są ograniczone tylko do transakcji z sektorem publicznym.

E-invoicing w praktyce

Elektroniczne fakturowanie, zwane też e-invoicingiem, pozwala na rezygnację z przechowywania papierowych dokumentów, które są niezbędne do spełnienia przepisów dotyczących podatku VAT (Value Added Tax). W 2001 roku Komisja Europejska wprowadziła dyrektywę, która miała na celu umożliwienie przedsiębiorstwom automatyzacji procedur fakturacji oraz użycie wersji elektronicznych faktur do celów związanych z rozliczeniami VAT i audytami. Dyrektywa ta początkowo miała numer Rady 2001/115/EC (znana również jako EU115) i została później zaktualizowana do dyrektywy 2006/112/EC.

Zasadniczym celem tej regulacji jest uproszczenie, modernizacja i unifikacja procesu wystawiania faktur w kontekście podatku od wartości dodanej w ramach Unii Europejskiej. Od 2004 roku dyrektywa dotycząca e-invoicingu weszła w życie, wymuszając na wszystkich krajach członkowskich akceptację faktur elektronicznych. W ramach tej dyrektywy istotne dla
przestrzegania przepisów są dwa elementy: autentyczność faktury (zapewnienie, że faktura wyszła od określonego nadawcy) oraz jej integralność (zapewnienie, że zawartość faktury nie została zmodyfikowana).

Do głównych metod zapewnienia zgodności z dyrektywą należą: zaawansowane podpisy elektroniczne, elektroniczna wymiana danych (EDI) oraz inne metody elektroniczne, które są akceptowane w zależności od decyzji poszczególnych krajów członkowskich.